|
ဓါတ္ပုံက ပိုအလုပ္ျဖစ္တယ္
ဇန္န၀ါရီ ၂ ရက္၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးထံသို႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္းသုံးေယာက္ ေရာက္လာသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးက ငယ္သူငယ္ခ်င္းသုံးေယာက္ကို သူေကာင္းျပဳလို၍
“မင္းတို႔သုံးေယာက္ ႀကိဳက္ရာေတာင္းကြာ၊ ငါတတ္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမို႔လို႔
ေပးႏိုင္တာ ကဲကဲ--ေျပာကြာ--ငါ့မွာ အခ်ိန္မရွိဘူး”
ပထမသူငယ္ခ်င္းက “ေအး--ငါအခု သစ္လုပ္ငန္းလုပ္ေနတာဆိုေတာ့ သစ္ပါမစ္ေလး ဘာေလး
ရရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပမွာ” ဟု ေျပာၿပီး သစ္ကြက္မ်ား ေတာင္းယူ သြားသည္။
ဒုတိယတေယာက္ကေတာ့ သိမ္းထားတဲ့ ေမာ္ေတာ္ကားေတြ ေတာင္းယူသြားသည္။
တတိယ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ “မင္းရဲ႕
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးယူနီေဖာင္းအျပည့္နဲ႔ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပုံ ခပ္ႀကီးႀကီး
တစ္ပုံေလာက္ပဲေပးပါ” ဟု ေတာင္းသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးကသူ႔ဧည့္ခန္းမွာခ်ိတ္ထားတဲ့
ေရႊေရာင္ေဘာင္ကြပ္ထားတဲ့ ၃၆ လက္မ ဓါတ္ပုံ ႀကီးကို ျဖဳတ္ေပးလိုက္တယ္။
ေျခာက္လေလာက္ ၾကာသြားသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးက လူယုံတစ္ေယာက္ကို သူ႔သူငယ္ခ်င္း သုံးေယာက္အေျခအေနကို
ၾကည့္ခိုင္း လိုက္သည္။
သစ္လုပ္တဲ့တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကားႀကီးကားငယ္ေတြနဲ႔ သစ္လုံးေတြတင္လို႔ အေတာ္ေလး
ႀကီးပြားေနၿပီ။
ေမာ္ေတာ္ကားေတြ ေလလံရသြားတဲ့သူကလည္း အဆင္ကို ေျပလို႔၊
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ခိုင္းလိုက္တဲ့
ဓါတ္ပုံေတာင္းသြားတဲ့သူအိမ္နား ေရာက္ လာသည္။ ေဆာက္လက္စ ေျခာက္
ထပ္တိုက္ႀကီးကလည္း ဟီးလို႔၊ အိမ္ေရွ႕က ျမက္ခင္းနဲ႔ ပန္းၿခံကလည္း
ငါးဧကေလာက္ရွိမယ္။ အဲဒီျမက္ခင္းျပင္ က်ယ္ႀကီး မွာ တန္းစီေနသူေတြ ေတြ႔ရ သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး လူယုံက မေယာင္မလည္နဲ႔ အိမ္နားကပ္သြားသည္။ ေတြ႔လိုက္ရတာကေတာ့
ဓါတ္ပုံယူသြားသူက ဆုံလည္ ကုလားထိုင္နဲ႔ မာလ္ဘိုရို စီးကရက္နဲ႔ အက်အန၊သူ႔ေဘးမွာ
လည္း ညစ္ေပေနတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးဓါတ္ပုံႀကီးကလည္း အခန္႔
သား၊ဓါတ္ပုံေအာက္တြင္ စာေရးထားသည္။
-----
တံေတြးတခါေထြး ေဒၚလာ ၅၀၊ သုံးခါေထြး ၁၀၀။
|
