|
ႏွလံုးေရာဂါ
ဇန္န၀ါရီ ၂၂ ရက္၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္။
နယူးေယာက္ၿမိဳ႔အေရွ႔ပိုင္းရိွ လူအိုရံုတခုတြင္ ေနထိုင္ေန ေသာ အသက္ ၈၀အရြယ္
ေဒၚမာဂရက္ တြင္ ၀ါသနာ တခုရိွသည္။
ယင္းမွာ အပတ္စဥ္ ထီမထိုးရ မေနနိဳင္ျခင္း ျဖစ္သည္။
သူမထိုးလိုေသာ ထီနံပါတ္ကို လူအိုရံုရိွ ဆရာမေလး ဆိုဖီယာကအၿမဲ၀ယ္ေပးရ၏။
တရက္တြင္ ေဒၚမာဂရက္ ထီ ေဒၚလာသန္း ၅၀ေပါက္ ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထီလက္မွတ္က ဆရာ မေလး
ဆိုဖီယာထံတြင္ ရိွေနေသး၍ ေဒၚမာဂရက္ မသိေသးေပ။
သူ႔ကို အသိေပးရမည္ ျဖစ္သည္။
အပတ္စဥ္ ၾကည့္ရႈစစ္ေဆး၍ ေဆးကုသေပးေနေသာ ေဒါက္တာ ကင္းက အႀကံေပးသည္။
“အဖြားႀကီးကို သူထီေပါက္တယ္ဆိုတာ တိုက္ရိုက္သြားမေျပာျပနဲ႔။ သူ႔မွာ
ႏွလံုးေရာဂါရိွတယ္။ ေတာ္ၾကာ ၀မ္းသာလံုးဆို႔ၿပီး ေသသြားနိဳင္တယ္။”
“ဒီလိုဆို ဘယ္လို ေျပာရမလဲဆရာ။ ”ဆရာမတေယာက္က ေမးသည္။
တျခားဆရာမတေယာက္က “ဒါဆို ဆရာပဲ သြားေျပာလိုက္ပါ။ က်မတို႔ထက္ ဆရာက
သူနဲ႔ပိုရင္းႏွီးတာပဲ ဥစၥာ။ ”
သို႔ႏွင့္ ေဒါက္တာကင္းသည္ ေဒၚမာဂရက္ထီေပါက္ေၾကာင္း အင္မတန္သိမ္ေမြ႔စြာႏွင့္
သတင္းသြားေပးပါေတာ့သည္။
“အဖြား ဒီတပတ္ ထီထိုးထားေသးသလား။ ”
“ထိုးတာေပါ့။ က်မက အပတ္တို္င္း တေစာင္တေစာင္ထိုးေနက်။ အခုဆို ႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္
ၿပီဟာ။”
“အဖြားက ထီေပါက္ရင္ ဘာေတြလုပ္မယ္ စိတ္ကူးထားလဲ။”
“ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္မွေတာ့ က်မမွာ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္မရိွပါဘူး။
ထီေပါက္ရင္ လူအိုရံုကို လႈမယ္။ မိဘမဲ့ကေလးေတြအတြက္ ေက်ာင္းေတြဖြင့္မယ္။
ဒီေလာက္ပါပဲ။”
“အို ၀မး္သာစရာပဲ။ အဖြားလုပ္ခ်င္တာေတြ တကယ္လုပ္ရေတာ့မယ္ သိလား။ အဲ တကယ္လို႔
အဖြားေပါက္တဲ့ ထီက ေဒၚလာသန္း ၅၀ေလာက္ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ အဖြား ဘာေတြ
ဆက္လုပ္အံုးမလဲ။”
ေဒၚမာဂရက္က ခပ္တိုးတိုးတခ်က္ ရယ္ပါသည္။
“ေဒၚလာသန္း ၅၀ဆိုရင္ တ၀က္ကို လႈမယ္။ က်န္တဲ့ ေဒၚလာ၂၅သန္းကို ေနအံုး
က်မစဥ္းစားအံုးမယ္။ -------------------- အဲ က်မမွာ သားသမီးတို႔
ေဆြမ်ိဳးတို႔ဆိုတာလဲ တေယာက္မွ ရိွတာမဟုတ္ဘူး။ က်မဒီမွာ ေနလာတဲ့ ကာလတေလ်ာက္လံုး
က်မကို ေဒါက္တာကပဲ အနီးကပ္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္လာတာဆိုေတာ့----”
“ဟုတ္- ဟုတ္ကဲ့ အဖြား --ဆက္--ဆက္ေျပာပါအံုး။”
“အဲဒါဆိုေတာ့ ေဒါက္တာကိုပဲ အေမြ ေပးရမွာေပါ့။”
ထိုစဥ္ ၀ုန္းဆိုေသာ အသံၾကားလုိက္ရသည္။ ေဒါက္တာကင္း ပစ္လဲက်သြားျခင္း ျဖစ္သည္။
စမ္းသပ္ၾကည့္ေသာအခါ အသက္မရိွေတာ့။
ေဒါက္တာကင္းတြင္ ႏွလံုးေရာဂါရိွေၾကာင္း ေဒၚမာဂရက္သိလွွ်င္ ထိုသို႔
ေျပာျဖစ္မည္မဟုတ္ဟု အားလံုးက သံုးသပ္ၾကပါသည္။
|
