လူခၽႊန္ေတြ ခ်ည္းပဲ

ဇြန္လ ၃၀ ရက္။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္။

အေမရိကန္ ႏိုင္ငံ စားေသာက္ ဆိုင္ တခု မွာ ဘရာဇီး၊ အေမရိ ကန္၊ ရုရွား ေက်ာင္းသား သံုးေယာက္ နဲ႕ အတူ ျမန္မာ ေက်ာင္းသား တေယာက္ တို႕ ေန႕လည္စာ စားေန ၾက ပါတယ္။

စကား ၀ိုင္းဟာ ေဘာ္လံုး ပြဲ အေၾကာင္း ေရာက္သြား တယ္။

ဘရာဇီး ေက်ာင္းသား က “ငါတို႕ သာ ဒီပြဲ မွာ ခ်န္ပီယံ မျဖစ္ရင္ ငါတို႕ တႏိုင္ငံလံုး ယူႀကံဳး မရ ျဖစ္မွာ ကြ။ တို႕ႏိုင္ငံ က ေဘာ္လံုး ကၽြမ္းက်င္ တာကို သိပ္ တန္ဖိုး ထားတာ” လို႕ ခပ္ၾကြားၾကြား ေျပာပါ တယ္။

ရုရွား ေက်ာင္းသား ကေတာ့ “ငါတို႕ ရုရွား ေတြ ကေတာ့ ခြန္အား ထက္ ဦးေႏွာက္ ကို ပို တန္ဖိုး ထားတယ္ ကြ။ ငါတို႕ ရုရွား ေတြက စစ္တုရင္ ခ်န္ပီယံ ျဖစ္ဖို႕ ပိုလိုလား ၾကတယ္” လို႕ တုံ႕ျပန္ ပါတယ္။

အေမရိကန္ ကေတာ့ “ေဘာ္လံုး တို႕ စစ္တုရင္ တို႕ ခ်န္ပီယံ ျဖစ္လို႕ ဘာျဖစ္ မွာတုန္း။ ငါတို႕ ကေတာ့ စစ္ေရး ႏိုင္ငံေရး အရ အားလံုး ကို လႊမ္းမိုး ႏိုင္ဖို႕ ေရနံ ေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ ႏိုင္ဖို႕ ပဲ စိတ္၀င္စား တာကြ” လို႕ တေလာ က လံုး သူ႕ လုပ္စာ ထိုင္စား ေနတဲ့ ေလသံ နဲ႕ ေျပာပါတယ္။

ျမန္မာ ေက်ာင္းသား ကေတာ့ တိတ္တဆိတ္ ပါပဲ။ က်န္တဲ့ သံုးေယာက္ ထဲက တေယာက္ က “ေဟ့ မင္းတို႕ ႏိုင္ငံ ကေကာ အခု ေဘာလံုးပြဲ မွာ ဘာလို႕ ေျခစြမ္း မျပ သလဲ” လို႕ ေမးလိုက္ ပါတယ္။

“ေအး တို႕ႏိုင္ငံ ကေတာ့ ေဘာလံုး လည္း စိတ္မ၀င္ စားဘူး၊ စစ္တုရင္ လည္း စိတ္မ၀င္ စားဘူး၊ တျခား ႏိုင္ငံ ေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး၊ စစ္ေရး ေတြလည္း တို႕နဲ႕ မဆိုင္ ဘူးကြ”

“ဟ ဒါဆို မင္းတို႕ ႏိုင္ငံ က ဘာကို စိတ္၀င္ စားလဲ ကြ” လို႕ စိတ္၀င္ တစား နဲ႕ ၀ိုင္း ေမးလိုက္ ၾကပါတယ္။

“မူးယစ္ ေဆး၀ါး ေပါ့ကြ။ အခု အာဖဂန္ က ဘိန္း စိုက္ပ်ဳိး မႈမွာ ပထမ ျဖစ္ေန လို႕ တို႕ႏိုင္ငံ က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေတြ စိတ္ညစ္ ေနၾက တယ္ကြ”